Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ
 ΤΟΥ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ 
ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ   ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ




   Η αξία του εθελοντισμού στη ζωή μας, καλλιεργείται από τις Θεϊκές εντολές, που τονίζουν σε όλους μας ότι οφείλουμε να αγαπάμε τον πλησίον.
    Η κοινωνία μας  είναι δυστυχώς γεμάτη από αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας, για τους οποίους η εκκλησία μας πονά και νοιάζεται. Στην ενορία μας λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια το Φιλόπτωχο Ταμείο, το οποίο βοηθά με πραγματική αγάπη τους φτωχούς, αρρώστους, ανέργους, αστέγους  αδελφούς μας, τόσο κατά τις ημέρες των εορτών, όσο και καθ’ όλο το έτος προσφέροντάς τους οικονομική ενίσχυση όσο αυτό είναι δυνατόν.
       Δύσκολο το έργο της προσφοράς και δυστυχώς αυξάνονται όλο και περισσότερο οι ανάγκες για να επουλωθούν οι πληγές της φτώχειας, της  δυστυχίας, της αρρώστιας, της μοναξιάς.
       Καθημερινά πολλά και σοβαρά θέματα απασχολούν τους υπεύθυνους του Φιλοπτώχου Ταμείου μας που με πολύ αγάπη και σοβαρότητα προσπαθούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα των αναξιοπαθούντων συμπολιτών μας.
       Ετσι λοιπόν  και φέτος  με την ευκαιρία της γιορτής  των Χριστουγέννων, η ενορία μας, στάθηκε δίπλα  στους συνανθρώπους μας που αντιμετωπίζουν οξύτατα βιοποριστικά προβλήματα.
     Σε μια εποχή απομόνωσης και ατομισμού, το αγκάλιασμα  της  φτώχειας,  της αγωνίας και  του πόνου του διπλανού μας είναι  υποχρεώσή μας.
     Ευχαριστούμε όλους, επώνυμους και ανώνυμους που έστω και από το υστέρημά τους, ενισχύουν το Ενοριακό Φιλόπτωχο Ταμείο και τους ευχόμεθα ο Θεός να τους ανταμείβει δια πρεσβειών της Υπεραγίας  Δεσποίνης ημών Θεοτόκου προστάτιδος της ενορίας μας.
        Ευχόμαστε ολόψυχα η γέννηση του Θεανθρώπου να ζεστάνει την καρδιά όλων μας και να μας χαρίσει ελπίδα, φώτιση, υγεία και ο Νέος Χρόνος να φέρει την αγάπη και την ειρήνη σε όλο τον κόσμο.
Καλό και ευλογημένο Δωδεκαήμερο.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Ἀριθμός 50

Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ
Ἕνας ἀπό τούς νεωτέρους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀδελφοί μου, καί ὄχι ἀπό αὐτούς τῶν πρώτων αἰώνων, εἶναι ὁ σήμερον τιμώμενος Ἅγιος Διονύσιος, πολιοῦχος τῆς Ζακύνθου. Ἐγεννήθη στά μέσα τοῦ 16ου αἰῶνος, ἀπό εὔπορη οἰκογένεια τῆς Ζακύνθου. Οἱ εὐγενεῖς καί εὐσεβεῖς γονεῖς του ἐφρόντισαν νά τόν προικίσουν μέ πλούσια μόρφωσι, κυρίως χριστιανικήν. Εἶχε τήν εὐκαιρίαν «ἀπό βρέφους» νά γνωρίσῃ τά ἱερά γράμματα καί ἀργότερα νά ἐντρυφήσῃ στήν Παλαιάν καί τήν Καινήν Διαθήκην καί τά συγγράμματα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Σέ ἡλικία 21 ἐτῶν ἀπεφάσισε νά κόψῃ κάθε δεσμόν μέ τόν κόσμον καί νά ἀφιερωθῇ ὁλοκληρωτικά στόν Θεόν. Ἐκάρη μοναχός στήν Ἱεράν Μονήν τῶν Στροφάδων, ἀπέναντι ἀπό τήν Ζάκυνθον. Ἔτσι ἀπερίσπαστος τώρα, ὁ Δανιήλ (τό μοναχικό του ὄνομα) ἀπό κάθε ὑλικό φρόνημα, ἀπό τά πλούτη, τίς ἀνέσεις καί ἡδονές τῆς παρούσης ζωῆς, ζοῦσε ἀγγελικήν ζωήν. Ἀγωνιζόταν κυρίως νά ἀποκτήσῃ τήν ταπεινοφροσύνην. Γι’ αὐτό, ἄν καί προερχόταν ἀπό λαμπρή οἰκογένειαν, ἐν τούτοις θεωροῦσε τόν ἑαυτόν του ὡς τόν εὐτελέστερον ὅλων. Ὁ Θεός, ὅμως, γνωρίζοντας τόν πλοῦτον τῆς ψυχῆς του, τόν ἐκάλεσε στό ἀξίωμα τῆς Ἱερωσύνης. Χειροτονήθηκε κληρικός, καί ἄρχισε ἕνα πολύμορφο κοινωνικό καί φιλανθρωπικό ἔργο, ὡς ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Θεοτόκου τῆς Ἀναφωνήτριας. Ἰδιαίτερα ἀσκοῦσε τήν φιλανθρωπίαν στά ὀρφανά καί τίς χῆρες. Ἡ φήμη του ἁπλώθηκε παντοῦ. Ὁ ἀδαμάντινος χαρακτήρας του καί οἱ πλούσιες ἀρετές του ἐκτιμήθηκαν ἀπό τήν διοικοῦσα Ἐκκλησία, ἡ ὁποία τόν ἐξέλεξε Ἐπίσκοπον Αἰγίνης μέ τό ὄνομα Διονύσιος. Ὁ θαυμασμός καί οἱ αὐθόρμητες ἐκδηλώσεις τῶν κατοίκων τῆς Αἰγίνης ἐνοχλοῦσαν τόν ταπεινόν Ἱεράρχην. Ἔτσι θέλησε νά ἀποσυρθῇ στήν ἰδιαιτέρα του πατρίδα, τήν Ζάκυνθον, καί μάλιστα νά ἀσκήσῃ ἐκεῖ τό ἔργον τοῦ ἁπλοῦ ἐφημερίου, δηλαδή νά διακονήσῃ-ὑπηρετήσῃ τήν Ἐκκλησίαν ὄχι ὡς ἐπίσκοπος, ἀλλά ὡς ἱερεύς. Ἀργότερα ἐπέστρεψε στήν Μονήν τῆς Παναγίας τῆς Ἀναφωνήτριας, τήν ὁποίαν θεωροῦσε λιμάνι τῆς ψυχῆς του, καί ἀφοσιώθηκε «ψυχῇ τε καί σώματι» στόν Θεόν.
Ἐκεῖνο, ὅμως, πού ἀνέδειξε τόν Ἅγιον Διονύσιον, ἦτο κυρίως ἡ ἀμνησίκακος ἀγάπη του πρός ὅλους, ἡ ὁποία ἐφάνη σέ ὅλο της τό μεγαλεῖον, ὅταν συναντήθηκε ὁ ἅγιος μέ τόν φονιά τοῦ ἀδελφοῦ του. Ὁ Ἅγιος Διονύσιος, ὅπως προείπαμε, τά τελευταῖα χρόνια τῆς ἐπιγείου ζωῆς του, τά ἔζησε ὡς ἡγούμενος στήν Ἱεράν Μονήν τῆς Ἀναφωνήτριας, στήν Ζάκυνθον. Ἐκεῖ, κάποια μέρα, κατέφυγε διωκόμενος ὁ φονιάς τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Ἁγίου, τοῦ Κωνσταντίνου, ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ ἄρχοντας τοῦ τόπου. Ὁ Ἅγιος ἔμαθε ἀπό τόν ἴδιον τόν δράστην γιά τόν φόνον τοῦ ἀγαπημένου του ἀδελφοῦ. Ἀσφαλῶς θά ἔνιωσε φοβερή πάλη μέσα του σχετικά μέ τό πῶς ἔπρεπε νά ἐνεργήσῃ. Τί ἔκανε λοιπόν; Μιμούμενος τήν ἀνεξικακίαν τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καί ἐφαρμόζοντας τό «ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν», ἔκρυψε τόν ἐγκληματία καί κατόπιν τόν ἄφησε ἐλεύθερον καί ἔσωσε τήν ζωήν του.
Τέλος, νά ποῦμε ὅτι ὁ Ἅγιος Διονύσιος ἐκοιμήθη στίς 17 Δεκεμβρίου τοῦ 1624. Τό σεπτό λείψανό του φυλάσσεται ἀκέραιο στήν Ζάκυνθον, καί μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ πολλά θαύματα σέ ὅσους, μέ πίστιν καί εὐλάβειαν, προστρέχουν νά τό προσκυνήσουν καί νά λάβουν τήν εὐλογίαν τοῦ Ἁγίου.
Τώρα, τό ἐρώτημα, γιατί σήμερα εἴπαμε αὐτά τά λίγα λόγια γιά τόν Ἅγιον Διονύσιον; Γιά νά ἀπονείμωμε τόν προσήκοντα σεβασμόν στήν μνήμην τοῦ Ἁγίου, ἀλλά καί γιά νά γευθοῦμε τοῦ πνευματικοῦ του μεγαλείου, τοῦ πλούτου τῶν ἀρετῶν του πού κοσμοῦσαν τήν ψυχήν του, κυρίως δέ τῆς ταπεινοφροσύνης καί τῆς συγχωρητικότητος.
Ἀδελφοί μου!
Στήν ἐποχή μας, ὅπου σπανίζουν τά πρότυπα, ἤ μᾶλλον δέν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι πού ἔχουν ὡς πρότυπα κάποιον ποδοσφαιριστήν, ἤ κάποιον μπασκεμπολίστα, ἤ κάποιον ἠθοποιόν, τραγουδιστήν ἤ ἄλλον καλλιτέχνην, ὁ Ἅγιος Διονύσιος προβάλλεται ὡς πρότυπον ἀρετῆς καί ἁγιότητος. Ἐάν ἀκολουθοῦμε στήν ζωή μας τήν προτροπήν τοῦ Χριστοῦ «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιος εἰμι» (Α΄ Πέτρ. α΄16 ), ἄς μιμηθοῦμε τόν «Ἅγιον τῆς συγγνώμης», ὅπως ὀνομάζεται ὁ Ἅγιος Διονύσιος, καί ἡ Χάρις του ἄς εἶναι μαζί μας. ΑΜΗΝ.     Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

 Ἀριθμός 49

10 Δεκεμβρίου 2017
Κυριακή ΚΖ΄
(Ἐφεσ. στ΄10-17)
Τό ἀποστολικόν ἀνάγνωσμα, τό ὁποῖον ἀκούσαμε  σήμερα,  ἀδελφοί μου,  εἶναι ἕνα τμῆμα ἀπό τήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Τί γράφει, τί παραγγέλλει μεταξύ τῶν ἄλλων; Συμβουλεύει τόσον ἐκείνους, ὅσον καί ἐμᾶς, ἀφοῦ ὁ λόγος του εἶναι διαχρονικός, νά ἐνδυθοῦμε τήν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, προκειμένου νά ἀντιμετωπίσωμε μέ ἀνδρείαν τόν διάβολον, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ πολλές καί διάφορες μεθόδους γιά μᾶς κερδίσῃ, γιά νά μᾶς ὑποτάξῃ, γιά νά μᾶς κάνῃ δούλους του.
Ὁ διάβολος ὑπάρχει, μᾶς τό διδάσκει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, μᾶς τό ἐπιβεβαιώνει ἡ Ἁγία Γραφή, μέσα στήν ὁποίαν ὑπάρχουν πλεῖστα ὅσα χωρία, τά ὁποῖα μᾶς μιλοῦν γιά τήν ὕπαρξιν τοῦ Σατανᾶ, ἤ Διαβόλου, ἤ Ἑωσφόρου καί τῶν περί αὐτόν δαιμόνων. Νά θυμηθοῦμε τούς τρεῖς πειρασμούς τούς ὁποίους ὁ Χριστός μας ἐπέτρεψε νά δεχθῇ ἀπό τόν Διάβολον, καί ὅπου ὁ Χριστός στό τέλος τοῦ εἶπε «ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· γέγραπται γάρ, Κύριον τόν Θεόν σου προσκυνήσεις καί αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις» (Ματθ. δ΄ 10). Ἐπίσης, νά θυμηθοῦμε τί παρακαλοῦμε τόν Θεόν μέσῳ μιᾶς εὐχῆς στήν ἱερά ἀκολουθία τοῦ Ἀποδείπνου: «Σβέσον τά πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ, τά καθ’ ἡμῶν δολίως κινούμενα». Καί βεβαίως, νά προσέξωμε τί λέμε πρός τόν Θεόν Πατέρα μας, στήν καθημερινή μας προσευχή, στό « Πάτερ ἡμῶν…». «…καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ».
Ὁ  διάβολος, λοιπόν, ὑπάρχει. Καί τί κάνει; Τό ἔργον του μᾶς τό προσδιορίζει, μᾶς τό λέγει ἡ ἴδια ἡ ὀνομασία του αὐτή. Διαβάλλει συνεχῶς καί ἀντιτίθεται στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι «ὁ ἀντικείμενος εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν». Ἐπιδιώκει νά μᾶς ὁδηγήσῃ σέ κάθε τι πού δέν θέλει ὁ Θεός, σέ κάθε τι πού εἶναι ἀντίθετο μέ τόν Νόμον τοῦ Θεοῦ. Θέλει νά μᾶς κερδήσῃ, νά παύσωμε νά εἴμεθα δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, θέλει νά γίνωμε δοῦλοι δικοί του.
Σκοπός τοῦ Σατανᾶ ἡ καταστροφή μας καί ἡ ἀπώλεια τῆς ψυχῆς μας. Μέθοδός του ἡ πονηρία, γι’ αὐτό καί μεταξύ τῶν ἄλλων χαρακτηρίζεται πονηρός. Παρουσιάζει τήν ἁμαρτίαν ὡς κάτι τό ὡραῖον, τό εὐχάριστον, τό ἀκίνδυνον, τό ὁποῖον ἐπιθυμοῦμε, τό ὁποῖον μᾶς ἐλκύει. Βάζει τήν ἰδέα στό μυαλό μας, καί ἐμεῖς, ἐάν τήν ἐπεξεργασθοῦμε, θά ὁδηγηθοῦμε στήν διάπραξιν τῆς ἁμαρτίας.
Ὀνομάζεται καί κοσμοκράτωρ. Γιατί; Διότι κυβερνᾶ τόν κόσμον, βασιλεύει στίς καρδιές πολλῶν ἀνθρώπων, καθώς μετασχηματίζεται σέ ἄγγελον φωτός. Χρησιμοποιεῖ διάφορα πονηρά τεχνάσματα, τά ὁποῖα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὀνομάζει μεθοδείας τοῦ Διαβόλου. Κάποιοι ἀφελεῖς ὑποκύπτουν,  πιάνονται στά δίκτυα του. Π.χ. ὅσοι καταφεύγουν στίς καφετζοῦδες, στίς χαρτορίχτρες, στούς ἀστρολόγους, στά μέντιουμ κ.λπ.  Δελεάζονται, καθώς ὅλοι αὐτοί διαφημίζουν ὅτι μέσῳ αὐτῶν βρίσκεις ἀπάντησι στά ἐρωτήματα πῶς θά βρῶ δουλειά, πῶς θά βρῶ χρήματα, πῶς θά ἐρωτευθῶ, τί θά μοῦ συμβῇ, καί τά ὅμοια.
Ποιά ἡ στάσις μας ἔναντι τοῦ Διαβόλου; Πῶς τόν ἀντιμετωπίζομεν; Τί πρέπει νά κάνωμε;
1ον. Νά εὑρισκώμεθα σέ συνεχῆ ἐγρήγορσι. Νά ἔχωμε, ὅπως λέμε ἁπλᾶ, τά μάτια μας ἀνοικτά, ὥστε νά μή μᾶς πιάσῃ στόν ὕπνον, νά μή μᾶς παρασύρῃ, νά μή μᾶς πλανήσῃ.
2ον. Νά προσευχώμεθα ἐπικαλούμενοι τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μέ τά λόγια Του «Γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε, ἵνα μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. κστ΄ 41).
3ον. Νά ὁπλιζώμεθα μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ, μέσῳ τῶν ἁγιαστικῶν πράξεων καί κυρίως  μέσῳ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων.
Καί 4ον. Συνειδητά, καί ὄχι μηχανικά, νά κάνωμεν τό σημεῖον τοῦ σταυροῦ, τό ὁποῖον διώχνει τόν Σατανᾶν, σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ ὑμνογράφου «Κύριε ὅπλον κατά τοῦ Διαβόλου τόν σταυρόν σου ἡμῖν δέδωκας».
Ἀδελφοί μου!
Μία ἀπό τίς ἁγιαστικές πράξεις τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ προσευχή. Ἐπικοινωνοῦμε μέ τόν Θεόν, τοῦ ἐμπιστευόμεθα τά προβλήματά μας, ζητᾶμε τήν βοήθειάν Του, Τόν παρακαλοῦμε νά μᾶς χαρίζῃ ὑγείαν καί φώτισιν, νά μᾶς καθοδηγῇ, νά μᾶς ἐνδυναμώνῃ στόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς καί τί ἄλλο. Ἄς μήν παραλείπωμεν ἀπό τήν καθημερινήν μας προσευχήν, καί μάλιστα τήν πρωινήν, πρίν φύγωμε ἀπό τό σπίτι μας, τό «Πάτερ ἡμῶν…», ὥστε μεταξύ τῶν ἄλλων νά λέμε ἀπό καρδίας πρός τόν Θεόν Πατέρα μας: «…Καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ ». ΑΜΗΝ.    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 03 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Ἀριθμός 48
Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2017
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΓΕΛΗ

Τήν περασμένην Κυριακήν, 26 Νοεμβρίου, ἀδελφοί μου, ἑορτάσαμε τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Χιοπολίτου, ὁ ὁποῖος ὅπως εἴπαμε γεννήθηκε στή Χίο, ὅμως ἐμαρτύρησε στίς Κυδωνίες τῆς Μ. Ἀσίας, σέ ἡλικία 22 ἐτῶν. Σήμερα, ἑορτάζομεν ἄλλον ἕνα νεομάρτυρα, τόν Ἅγιον Ἀγγελῆ.  Δέν ἦτο Χιώτης,  ἐμαρτύρησε ὅμως στή Χίο. Ἐγεννήθη στήν Πελοπόννησον, πιό συγκεκριμένα στό Ἄργος, κατά τό δεύτερον ἥμισυ τοῦ 18ου αἰῶνος . Στοιχεῖα γιά τούς γονεῖς του καί τήν ἀνατροφήν του δέν ἔχομε, δέν μᾶς ἔχουν διασωθῆ. Αὐτό πού γνωρίζομε εἶναι ὅτι ἦτο ἐμπειρικός ἰατρός, πολύ εὐσεβής, ἐνάρετος καί ἐλεήμων. Κυρίως δέ, γνωρίζομε τό μαρτύριόν του, τό ὁποῖον ἔχει ὡς ἑξῆς:
Ὁ Ἀγγελῆς, κάποια στιγμή, ἐγκατέλειψε τήν γενέτειρά του, τό Ἄργος, καί βρέθηκε, ἄγνωστον πῶς, στό Κουσάντασι. Ἐκεῖ κάποια μέρα, καί ἐνῶ μιλοῦσε γιά τόν Χριστόν, παρουσιάσθηκε κάποιος ἀσεβής, ὁ ὁποῖος ἄρχισε νά τόν χλευάζῃ καί νά εἰρωνεύεται τήν πίστιν τοῦ Ἀγγελῆ καί νά βλασφημῇ τόν Χριστόν.  Ἀκολούθησε φιλονικία μεταξύ των. Ὁ Ἀγγελῆς προσπάθησε μέ λόγια νά πείσῃ τόν ἀσεβῆ ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός. Ὅταν εἶδε ὅτι δέν ἐπείθετο, ἀλλά ἐξακολουθοῦσε νά εἰρωνεύεται, τοῦ εἶπε: «Ἐγώ, ὄχι μόνον μέ λόγια, ἀλλά καί μέ ἔργα, μπορῶ να σοῦ δείξω ποιός εἶναι ὁ Θεός τόν ὁποῖον πιστεύω. Λοιπόν, ἄφησε τά λόγια καί ἔλα νά μονομαχήσωμε. Ἐσύ φόρεσε τά ἅρματά σου, καί ἐγώ δέν θέλω τίποτα, μόνον ἕνα ξύλο θά κρατῶ, καί θά δῇς ὅτι θά νικήσω μέ τήν δύναμιν τῆς πίστεώς μου στόν ἀληθινόν Θεόν. Συνεφώνησαν. Ὁ Ἀγγελῆς πέρασε ὅλην τήν νύκτα προσευχόμενος στόν Θεόν, καί τό πρωί, ἀφοῦ κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, πῆγε νά μονομαχήσουν. Καί ἐνῶ ὅλα ἦσαν ἕτοιμα, ὁ ἄθεος τήν τελευταίαν στιγμήν ἔφυγε φοβισμένος,  καί ἔτσι ὁ Ἀγγελῆς ἀνεδείχθη νικητής, ἤ μᾶλλον ἡ πίστις στόν Θεόν.
Ὅμως, ὁ Ἀγγελῆς ποθοῦσε νά μαρτυρήσῃ, γιά νά καταλάβουν οἱ ἄλλοι ὅτι θυσιάζεται γιά τόν ἀληθινόν Θεόν. Τί ἔκανε λοιπόν; Συνεχῶς προκαλοῦσε τούς Ἀγαρηνούς δημιουργώντας διάφορα ἐπεισόδια, ἕως ὅτου τόν θεώρησαν τρελλό, γι’αὐτό καί τόν ἔστειλαν στή Χίο. Ἐδῶ στή Χίο, κάποια μέρα ἐκάθισε ἔξω ἀπό τό σπίτι ἑνός Τούρκου, καί ἄρχισε νά τόν προκαλῇ. Ὁ Τοῦρκος νοικοκύρης τόν ἔπιασε τότε καί τόν ἐκτύπησε. Βλέποντας ὅτι δέν ἐπέτυχε αὐτό πού ἤθελε, δηλαδή νά μαρτυρήσῃ, πῆγε στό Τελωνεῖον. Ἐκεῖ εἶχαν συγκεντρωθῆ ἀρκετοί Τοῦρκοι, οἱ ὁποῖοι πήγαιναν στό τζαμί γιά νά προσευχηθοῦν. Ἦταν μάλιστα ἡμέρες τοῦ ραμαζανιοῦ. Βλέποντάς τον νά φοράῃ τουρκικά ἐνδύματα, τόν πέρασαν γιά Τοῦρκο καί τοῦ εἶπαν νά τούς ἀκολουθήσῃ, νά πάῃ  στό τζαμί. Ἐκεῖνος ἀρνήθηκε, λέγοντας ὅτι εἶναι χριστιανός. Τόν ὡδήγησαν  τότε στόν Κριτήν, δηλαδή στόν Τοῦρκο διοικητήν, ὁ ὁποῖος μάταια προσπάθησε νά τόν πείσῃ νά ὁμολογήσῃ πίστι στόν Μωάμεθ. Συνεχῶς ἔλεγε ὅτι εἶναι χριστιανός, ἕως ὅτου ἔδωσε ἐντολήν ὁ Κριτής καί τόν ἀπεκεφάλισαν στό Βουνάκι, στίς 3 Δεκεμβρίου τοῦ 1813.
Οἱ Χριστιανοί προσέφεραν χιλιάδες γρόσια γιά νά ἀγοράσουν τό τίμιο σῶμα του, ἀλλά οἱ Ἀγαρηνοί δέ τό ἐδέχθησαν.  Ἔρριξαν τό σῶμα τοῦ Ἁγίου στήν θάλασσα. Οἱ Χριστιανοί τήν νύκτα ἔψαξαν, ὅμως δέν κατόρθωσαν νά τό βροῦν.
Τώρα, τό ἐρώτημα, γιατί τά εἴπαμε αὐτά; Γιά νά μάθωμε ποιός ἦτο ὁ Ἅγιος Ἀγγελῆς. Πρέπει νά γνωρίζωμε σάν Χιῶτες, ἀφοῦ ἐμαρτύρησε στή Χίο. Ἀλλά καί γιά ἕναν ἀκόμα λόγον, γιά νά διδαχθοῦμε. Ἄς μείνωμε στό σημεῖον ἐκεῖνο, ὅπου ὁ Ἀγγελῆς, εὑρισκόμενος στό Κουσάντασι, καί μιλώντας γιά τόν Χριστόν, κάποιος εἰρωνεύθηκε τήν πίστιν του στόν Χριστόν. Ὁ Ἀγγελῆς ὄχι μόνον δέν ἐσιώπησε, ἀλλά προεκάλεσε τόν ἄθεον νά μονομαχήσουν, γιά νά δείξῃ ποιός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός.
Ἐμεῖς, σήμερα, ὑπερασπιζόμεθα τήν χριστιανικήν μας πίστιν; Θά ἀπαντήσω ὄχι. Ὄχι μόνο δέν τήν  ὑπερασπιζόμεθα, ἀλλά ἀνεχόμεθα τήν ἀνεπίτρεπτον κατάστασιν κάποιοι νά ὑβρίζουν καί νά βλασφημοῦν τόν Χριστόν. Γιά νά σκεφθοῦμε, πόσες φορές δέν ἔτυχε εἴτε στόν χῶρον τῆς ἐργασίας μας, εἴτε στόν δρόμον, εἴτε κάπου ἀλλοῦ νά ἀκούσωμε κάποιους νά βλασφημοῦν τό Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἤ τῆς Παναγίας μας καί σιωπήσαμε; Ἐνῶ, ἐάν μιλοῦσαν ἀπρεπῶς εἴτε γιά μᾶς, εἴτε γιά τούς γονεῖς μας, εἴτε γιά κάποιους δικούς μας, εἶναι βέβαιον ὅτι, δέν θά τό ἀνεχώμεθα.
Ἀδελφοί μου!
Ἑορτάζοντες σήμερα τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου νεομάρτυρος Ἀγγελῆ, τοῦτο ἄς κρατήσωμεν ἀπό τήν ζωήν του καί ἄς τό κάνωμε πρᾶξιν καί ἐμεῖς στήν ζωήν μας: Νά τιμοῦμε τήν χριστιανικήν πίστιν μας καί νά μήν ἀνεχώμεθα, κάποιοι ἀσεβεῖς, νά τήν σπιλώνουν. ΑΜΗΝ  Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

 Ἀριθμός 47

Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2017
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΧΙΟΠΟΛΙΤΟΥ
Ὅπως κάθε μέρα, ἔτσι καί σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τήν μνήμην ὄχι μόνον ἑνός Ἁγίου, ἀλλά κάποιων Ἁγίων. Τοῦ Ἁγίου Στυλιανοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἀκακίου, τοῦ Ἁγίου Νίκωνος καί τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Χιοπολίτου.
Ὁ Ἅγιος Στυλιανός ἦτο Ὅσιος, δηλαδή μοναχός καί ἡγίασε μέ τήν ἀσκητικήν του ζωήν. Εἶναι ὁ προστάτης τῶν παιδιῶν. Ἔλαβε τό χάρισμα ἀπό τόν Θεόν, καί ἐνῶ ζοῦσε, ἀλλά καί μετά τήν κοίμησίν του, νά θεραπεύῃ τά παιδιά ἀπό τίς διάφορες ἀσθένειες. Εἶναι ὁ φύλακας καί προστάτης καί ἰατρός τῶν παιδιῶν. Στήν εἰκόνα του διαβάζομε: «Παίδων φύλαξ πέφυκας, Θεοῦ τό δῶρον». Λόγια πού σημαίνουν: Ἔχεις γεννηθῆ ὡς ὁ φύλακας τῶν παιδιῶν· αὐτό εἶναι δῶρον τοῦ Θεοῦ σέ σένα.
Ὁ Ἅγιος Νίκων, καί αὐτός Ὅσιος, μοναχός, ἀσκητής. Ἐπειδή δέ συνεχῶς ἐδίδασκε καί προέτρεπε τόν κόσμον, τούς ἀνθρώπους νά μετανοήσουν, λέγοντάς τους «μετανοεῖτε», ὠνομάσθη  Νίκων ὁ μετανοεῖτε.
Ὁ Ἅγιος Ἀκάκιος, καί αὐτός Ὅσιος. Τό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς του εἶναι ὅτι δέν ἔνιωθε κακίαν γιά κανέναν. Πάντα γαλήνιος, πάντα ἕνα καλό λόγον εἶχε νά πῇ, καί πρόθυμος νά κάνῃ τό καλό καί μόνον τό καλό γιά τούς ἄλλους.
Ὁ Ἅγιος Ἀλύπιος ὀνομάζεται κιονίτης, διότι ἔζησε τά περισσότερα χρόνια τῆς ζωῆς του, 53 ὁλόκληρα χρόνια, πάνω σ’ ἕνα κίονα, δηλαδή σέ μιά κολώνα.
Καί ἄς ἔλθωμε στόν Ἅγιον Γεώργιον τόν Χιοπολίτην. Ἐγεννήθη στήν πόλιν τῆς Χίου γύρω στά 1785. Ὁ πατέρας του ἐλέγετο Παρασκευᾶς καί κατήγετο ἀπό τό Πιτυός. Ἡ μητέρα του Ἀγγεροῦ, πέθανε πολύ σύντομα, ἀφήνοντας τόν Γεώργιον μόλις 18 μηνῶν. Ὁ πατέρας του ξανά ἐνυμφεύθη, καί ἔτσι τόν Γεώργιον ἀνέθρεψε ἡ μητριά του. Ἐνῶ ἦτο ἀκόμα μικρός, τόν ἔδωσαν σέ κάποιον ξυλογλύπτην γιά νά μάθῃ τήν τέχνην. Ὁ τεχνίτης τόν πῆρε μαζί του ὡς βοηθόν, στά Ψαρά, γιά νά φτιάξουν τό τέμπλον τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Ἀπό ἐκεῖ ἔφυγε κρυφά γιά τήν Καβάλα, ὅπου τόν συνέλαβαν κάποια μέρα μέσα σ’ ἕναν κῆπο νά κλέβῃ. Γιά νά γλυτώσῃ, ἀναγκάσθηκε νά ἀρνηθῇ τήν πίστιν του, νά τουρκέψῃ, καί πῆρε τό ὄνομα Ἀχμέτ. Στά 18 του χρόνια ἐπέστρεψε στήν Χίον μετανοημένος καί κλαίοντας ὡμολόγησε πίστιν στόν Χριστόν. Ὁ πατέρας του γιά νά τόν προφυλάξῃ, τόν ἔστειλε στίς Κυδωνίες (τό γνωστό Ἀϊβαλί) τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, σέ μίαν ἡλικιωμένην γυναίκα, ἡ ὁποία τόν ἐφρόντιζε. Σέ ἡλικία 22 ἐτῶν ὁ Γεώργιος ἀρραβωνιάσθηκε, ἀλλά ἐπειδή φιλονίκησε μέ τόν ἀδελφόν τῆς κοπέλλας, αὐτός τόν πρόδωσε στόν Ἀγᾶ ὅτι εἶναι Τοῦρκος καί ἐξωμότης τοῦ Ἰσλαμισμοῦ. Σιδηροδέσμιον τόν ὡδήγησαν στόν Ἀγᾶ καί ὡμολόγησε ὅτι κάποτε ἀρνήθηκε τόν Χριστόν καί πῆρε τό ὄνομα Ἀχμέτ, ἐπειδή τόν ἀνάγκασαν. Ὡμολόγησε ὅτι τό ὄνομά του εἶναι Γεώργιος καί ὅτι πιστεύει στόν Χριστόν. Μετά ἀπό αὐτήν τήν ὁμολογίαν του τόν ἔκλεισαν στήν φυλακήν, ὅπου τόν ἐβασάνιζαν 18 ἡμέρας. Στίς 25 Νοεμβρίου τοῦ 1807 τό βράδυ, καί ἐνῶ εἶχε ἀποφασισθῆ ἡ ἐκτέλεσίς του, οἱ Ἱερεῖς καί ὁ πιστός λαός ἐτέλεσαν ἀγρυπνίαν «ὑπέρ ἐνισχύσεως καί ἐνδυναμώσεως τοῦ νεαροῦ μάρτυρος». Ἐν τῷ μεταξύ, ὁ Γεώργιος εἶχε μεταφερθῆ στόν τόπον τοῦ μαρτυρίου. Ἐκεῖ γιά τελευταίαν φοράν τοῦ πρότειναν νά τουρκέψῃ,  γιά νά τοῦ χαρίσουν τήν ζωήν. Ἐκεῖνος ἀρνήθηκε. Τότε τόν πυροβόλησαν στήν πλάτην, καί κατόπιν τόν ἀπεκεφάλισαν. Τιμᾶται ἡ μνήμη του σήμερα, 26 Νοεμβρίου, παντοῦ, ἀπό ὅλους τούς χριστιανούς, ἰδιαιτέρως δέ στό Πιτυός, ὅπου ἔχει ἀνεγερθῆ ἱερόν Ναΐδριον  πρός τιμήν τοῦ ἐν λόγῳ Ἁγίου.
Ἀδελφοί μου!
Σήμερα, πού ὅλοι γνωρίζομε ποιά εἶναι ἡ τραγική εἰκόνα τῆς κοινωνίας, ὅλοι γνωρίζομε ὅτι ἀρκετοί ἤ πολλοί νέοι ζοῦν χωρίς τόν Χριστόν, στίς καφετέριες, στά νυκτερινά κέντρα, σέ ποιούς ἄλλους χώρους χωρίς τόν Χριστόν, ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ Χιοπολίτης προβάλλεται ὡς παράδειγμα-πρότυπον πίστεως πρός μίμησιν, γιά ὅλους μας, ἰδιαιτέρως δέ γιά τούς νέους μας. Ἄς εὐχηθοῦμε, λοιπόν, καί ἄς προσευχηθοῦμε ὅπως ὁ Θεός διά τῶν πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Στυλιανοῦ φυλάττῃ καί προστατεύῃ τά παιδιά μας, διά πρεσβειῶν δέ τοῦ Ἁγίου νεομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Χιοπολίτου τά φωτίζῃ καί τά ὁδηγῇ στόν δρόμον τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του. ΑΜΗΝ.   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

  
Ἀριθμός 46
19 Νοεμβρίου 2017
ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΔ΄ (Ἐφεσ. β΄14-22)

Κανείς δέν ἀμφιβάλλει, ἀδελφοί μου, ὅτι ἡ ἐποχή στήν ὁποίαν ζοῦμε εἶναι δύσκολη καί ταραγμένη. Τά πάθη, οἱ ἀδυναμίες, τό μῖσος, δυστυχῶς, βασιλεύουν σέ πολλές ἀνθρώπινες καρδιές, ἀκόμα καί μεταξύ τῶν μελῶν μιᾶς οἰκογενείας. Ἀνάμεσα σέ ἀδέλφια, σέ γονεῖς καί παιδιά, σέ συζύγους. Ἡ βία, ἡ τρομοκρατία – τό βλέπομε, τό ζοῦμε - παίρνουν καθημερινῶς ἀπειλητικές διαστάσεις. Ὅσα μέτρα καί ἄν λαμβάνονται γιά τήν ἀσφάλειαν τῶν πολιτῶν, ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος κρίνονται ἀνεπαρκῆ. Οἱ πολεμικοί ἐξοπλισμοί, παρά τίς συνεχεῖς συνδιασκέψεις καί τίς ὅποιες συμφωνίες, συνεχιζονται ἀδιάκοπα, καί ξοδεύονται γι’αὐτόν τόν σκοπόν τεράστια ποσά. Ἡ ἀπειλή γιά τήν χρησιμοποίησιν πυρηνικῶν ὅπλων μᾶς τρομάζει καί μόνον στό ἄκουσμα, ὅπως λ.χ. εἰπώθηκε προσφάτως ἀπό τήν Κορέα καί τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς. Ὁ φόβος γιά ἕναν παγκόσμιον πόλεμον ὑπάρχει στήν ψυχήν τοῦ καθενός μας. Καί, δεδομένων ὅλων αὐτῶν, προβάλλει ἀβίαστα τό ἐρώτημα: Πῶς μποροῦμε νά ζήσωμεν εἰρηνικά;
Στό ἐρώτημα αὐτό δίνει τήν ἀπάντησιν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, τήν ἀκούσαμε στό σημερινόν ἀποστολικόν ἀνάγνωσμα. Σ’ ἐμᾶς σήμερα ἐπαναλαμβάνει ὅ,τι ἔγραψε πρός τούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου: «Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν». Ὁ Χριστός εἶναι ἡ εἰρήνη μας. Ὁ λόγος αὐτός τοῦ Παύλου, ἄν καί γράφθηκε πρίν ἀπό δύο χιλιάδες χρόνια, ἐξακολουθεῖ νά ἰσχύῃ καί σήμερα. Ἄν καί ἀπευθύνεται πρός τούς  χριστιανούς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου, ἀφορᾶ καί ἐμᾶς τούς σημερινούς μαθητάς τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶναι σαφέστατος. Ὁ Χριστός, λέγει, εἶναι ἡ εἰρήνη μας. Μάταια θά ἀναζητοῦμε τήν εἰρήνην ἐκεῖ ὅπου δέν ὑπάρχει. Τό ἀγαθό τῆς εἰρήνης ὑπάρχει μόνον κοντά στόν Χριστόν. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ εἰρηνοδότης, ὁ χορηγός τῆς εἰρήνης. Ἤ μᾶλλον, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶναι ἡ εἰρήνη.
Ὁ προφήτης Ἡσαΐας ὀνομάζει τόν Θεόν «ἄρχοντα τῆς εἰρήνης». «Θεός ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης…» ( Ἡσ. θ΄6 ). Ὁ Μέγας Βασίλειος σημειώνει ὅτι ἡ εἰρήνη εἶναι «ἡ τελειοτέρα τῶν εὐλογιῶν» πού ἔδωσε ὁ Χριστός μέ τήν ἐνανθρώπησίν Του. Ἄς θυμηθοῦμε τόν ὕμνον, τόν ὁποῖον ἔψαλαν οἱ Ἄγγελοι κατά τήν γέννησιν τοῦ Χριστοῦ: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, λίγο πρίν ἀπό τήν σταυρικήν του θυσίαν, ἄφησε τήν εἰρήνην ὡς κληρονομιά: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν » (Ἰω. ιδ΄27).  Ἀλλά καί μετά τήν Ἀνάστασίν του, τήν εἰρήνην προσέφερε ὡς δῶρον πολύτιμο στούς μαθητάς Του. «Ἔστη ἐν μέσῳ  αὐτῶν καί λέγει αὐτοῖς εἰρήνη ὑμῖν · καθώς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγώ πέμπω ὑμᾶς ».
Καί ἄν ρίξωμε μιά ματιά στήν λειτουργικήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας, θά δοῦμε ὅτι σχεδόν σ’ ὅλες τις ἱερές ἀκολουθίες γίνεται ἀναφορά στό ὕψιστο αὐτό ἀγαθό πού λέγεται εἰρήνη. Ἡ Ἐκκλησία δέεται «ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου», «ὑπέρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης».  Παρακαλοῦμε τόν Θεόν νά μᾶς δίδῃ «ἄγγελον εἰρήνης». Ἀκόμα, ὁ Ἱερεύς εὐλογεῖ τόν Ἱεροψάλτην λέγοντάς του «εἰρήνη σοι». Εὐλογεῖ δέ ὅλον τό ἐκκλησίασμα, καί παρακαλεῖ τόν Θεόν νά χαρίζῃ εἰρήνην σέ ὅλους. «Εἰρήνη πᾶσι». Στήν θείαν λειτουργίαν τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου καί σ’αὐτήν τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ὁ Ἱερεύς λέγει «ἐν εἰρήνῃ προέλθωμεν». Καί στήν θείαν λειτουργίαν τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου, ἀντί τοῦ «Δι’ εὐχῶν…» ἡ Ἐκκλησία διά τοῦ Διακόνου μᾶς προτρέπει νά ἀπολυθοῦμε μέ τήν εἰρήνην τοῦ Θεοῦ. «Ἀπολύεσθε ἐν εἰρήνῃ», μᾶς λέγει.
Πηγή, λοιπόν, τῆς εἰρήνης εἶναι ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος μπορεῖ νά μᾶς προσφέρῃ τό τόσον ποθητόν ἀγαθόν. Ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό ἀγαθόν πού εἰρηνεύει τίς καρδιές μας, τίς οἰκογένειές μας, τά ἔθνη, τούς λαούς, τήν ἀνθρωπότητα.
Ὅμως, νά προσέξωμεν κάτι: Ἡ εἰρήνη δέν ἔρχεται μέ τρόπον μαγικόν. Εἶναι καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός  Γαλάτας ἐπιστολήν του: «Ὁ καρπός τοῦ Πνεύματος ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη…» (Γαλ. ε΄ 22). Γιά νά τήν ἀποκτήσωμεν, ὀφείλομεν νά γίνωμε κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.  Εἰρηνεύει  ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ζῆ σέ κοινωνίαν μέ τόν Χριστόν. Ἔχει μέσα του τήν εἰρήνην ἐκεῖνος ὁ χριστιανός πού ἀκολουθεῖ πιστά τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. «Εἰρήνη πολλή τοῖς ἀγαπῶσι τόν νόμον σου Κύριε», σημειώνει ὁ προφητάναξ Δαυΐδ ( Ψαλμ. 118). Καί ἄν κάποιαν στιγμήν, παραβοῦμε ὡς ἄνθρωποι τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, μποροῦμε νά βροῦμε τήν ἐσωτερικήν εἰρήνην καί γαλήνην, μέσῳ τοῦ Ἱεροῦ Μυστηρίου τῆς Μετανοίας ἤ Ἐξομολογήσεως.
Ἀδελφοί μου! Στίς ἡμέρες μας πολύς λόγος γίνεται γιά εἰρήνην, καί πολλές εὐχές δίνονται. «Νά ’χουμε εἰρήνη», λέμε. Καί πολλές προσπάθειες γίνονται ἀπό εἰρηνικά κινήματα σέ ὅλον τόν κόσμον. Ὅμως, θά πρέπῃ νά καταλάβωμε πώς ἡ εἰρήνη δέν θά μᾶς ἔλθῃ ἀπό τίς διασκέψεις καί ἀπό τά κινήματα. Τήν εἰρήνην θά τήν βροῦμε κοντά στόν Θεόν. Μόνον ὁ Χριστός καί τό Εὐαγγέλιον Του μποροῦν νά μᾶς εἰρηνεύσουν.
Ἄς ζητήσωμε, λοιπόν, ἀπό τόν Θεόν νά μᾶς ὁδηγῇ στόν δρόμον Του, καί τότε θά ἔλθῃ ὁ Ἴδιος νά ἐνθρονισθῇ μέσα στήν καρδιά μας. Τότε ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ θά βασιλεύσῃ παντοῦ. Μέσα μας καί γύρω μας. ΑΜΗΝ.  
Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου